بار خدايا از كارهايي كه كرده ام به تو پناه مي برم:
- از اين كه وقتي كسي كار بدي كرده بود و خود ناراحت بود آن را به رخش كشيدم.
- از اين كه براي كسي از روي كينه دعاي بد كرد يا نفرين كردم.
- از اين كه وقتي كنار فقيري رد مي شدم خود را به نديدن زده و رد مي شدم.
- از اينكه از هنرم در راه خدا استفاده نكردم.
- از اين كه به كسي بيش از اندازه اصرار كردم كه چيزي را بگويد، كاري بكند يا چيزي را نشانم دهد.
- از اين كه در غم ديگران شريك نبودم، بلكه از ناراحتي آنها خوشحال بودم.
- از اينكه احساساتم بر عقلم غلبه كرد.
- از اينكه خود را به زحمت نيانداختم كه ديگران در آسايش باشند.
- از اينكه بدون فكر سخن گفتم.
- از اينكه كاري را براي عزيز كردن خود انجام دادم.
- از اين كه براي فخز فروختن چيزي را ياد گرفتم.
